We współczesnym świecie idei podział na lewicę i prawicę traci swe pierwotne znaczenie. Bardziej widoczną i oddającą charakter podziału jest granica między ludźmi chcącymi być wolnymi-wolnościowcami, a tymi, którzy swój byt opierają o system-państwowcami.

Wszelkie tradycyjnie lewicowe ruchy i doktryny są masowe-socjalizm, komunizm czy nazizm. We wszystkich systemach tego rodzaju jednostkę zawsze kontrolował i uzależniał od siebie rozbudowany aparat państwowy. Czynił to poprzez świadczenia socjalne, wysokie podatki, wypełnianie planów produkcyjnych zamiast logicznej produktywności oraz stanowiska pracy w dużej liczbie przy rejonach gospodarki wspomagającej jego ekspansję.

    W dobie globalizacji i unifikacji kultur buntem wobec tego zjawiska jest patriotyzm i chęć zachowania tradycji oraz różnic międzykulturowych z poszanowaniem każdej innej przy jednoczesnym dążeniu do ograniczenia wpływu aparatu państwowego na życie jednostki i poszerzenia wolności obywatelskich.

    Ludzie, którzy wybierają iluzję bezpieczeństwa w granicach systemu nie chcą wolności. Chcą mieć zapewniony socjal, minimalną płacę i biurokrację, w której to bezpieczeństwo będzie zapisane. Nie interesuje ich praca i odpowiednie za tę pracę wynagrodzenie, nie chcą się uczyć i rozwijać, a jedynie przeżyć. Jest to myślenie tradycyjnie  lewicowe. Zamiast sprawiedliwości jest wypaczona  równość. Ten, kto zarabia więcej karany jest większymi podatkami, by można utrzymywać w stagnacji tych, którym pracować się nie chce. Ten, kto czuje dumę z tradycji jest zagłuszany, bo przecież od bigosu lepszy jest McDonald. Ten, kto żąda dla siebie podstawowych swobód  jest oszołomem, bo powinna wystarczyć mu średnia krajowa i syf w telewizji.

    Na tego rodzaju lewacką dyktaturę w sercu wolnościowca nie może być zgody.

    Obecnie grupy kierujące inżynierią społeczną, czyli tak zwane elity, establishment, dążą do całkowitego zunifikowania społeczeństw i zatarcia wszelkich różnic. Nadal jednak jest to eksterminacja, długotrwała eksterminacja mentalna wyzuwająca z tożsamości. Rzeźnia mózgów. Produktem tego procesu jest człowiek nieświadomy korzeni i przeszłości oraz nie interesujący się przyszłością. Człowiek bierny. Bierny wobec zastanej rzeczywistości, o roszczeniowej postawie wobec świata; oczekujący jedynie poleceń, które może wykonać. Człowiek ten nie zastanawia się nigdy nad konsekwencjami swych czynów dla otoczenia, a myśli tylko o sobie. Jest to człowiek hodowany w celu właśnie bierności, ewentualnie bycia pożytecznym idiotą. Kształtuje się postawę trybu w machinie, stara się pozbawić potrzeby samodzielnego postrzegania rzeczywistości i braku odpowiedzialności za swe życie, które oddaje się organom administracyjnym, korporacjom oraz mediom. Wmawia się ludziom, że nie są w stanie sami o sobie decydować-potrzebują do tego nadzorcy, który lepiej od nich wie, jak maja funkcjonować w społeczeństwie. Wywołuje się w ludziach lęk przed wolnością. Globalizacja jest potężnym narzędziem wykorzystywanym w celu budowania powyższego modelu człowieka-tworzy i propaguje normę właściwą dla bogatszej części świata i roztapia indywidualność-personalną i społeczną-w ogólnej masie. Makdonaldyzacja kultury spłyca i oddala lokalne tradycje zastępując je multikulturową papką.

    Jest to doskonała forma eksterminacji umysłu przy zachowaniu siły roboczej i utrzymaniu systemowego status quo. Czysta ekonomia i przemyślany biznesplan.

I

   Zjawisko emigracji Polaków i zniekształcenie tego zjawiska w oficjalnych mediach to dobry przykład mechanizmu stosowanego w inżynierii społecznej. Kraj, z którego wyjechało za chlebem ponad 5 % mieszkańców przedstawiono jako jedyny w UE, który oparł się światowemu kryzysowi. Nie powiedziano, że głównie dzięki zarobionym na zachodzie pieniądzom przesyłanym rodzinom w Polsce oraz wrodzonemu kombinatorstwu Polaków pozwalającym nam przetrwać biurokratyczne przeciwności, które-przy ciągłym wsparciu aparatu państwowego-hamują bezustannie wszelki rozwój prywatnej przedsiębiorczości. Może również dlatego, że po prostu nie odczuliśmy w codziennym życiu tej drobnej dla nas zmiany, jaką jest światowy kryzys gospodarczy?

    Nieprzypadkowo nasuwa się tu wizja kontynuacji polityki Bismarcka, a nawet koncepcji lebensraumu-Polak jako niezdolny do samostanowienia i przeznaczony do pracy na rzecz właściciela przyrząd, który można wymienić. Nie jest istotne, że trwa to tak długo-należy zwrócić uwagę na konsekwencję Niemiec, a zatem również UE w dążeniu do celu, który pozostaje ten sam. Zmienił się jedynie sposób. Roboty przymusowe nadal mają miejsce, choć inna jest ich forma i przyczyna, jednak-co zabawne-teraz teraz wyjeżdżamy na własny koszt, a na miejscu płacimy za swoje utrzymanie. Aktualnie eksterminacja przebiega poprzez asymilację i wykorzystywanie zdolności nabytych przez robotnika w kraju pochodzenia. Pracą buduje się poczucie wspólnoty. Lebensraum poszerzany jest też w procesie umożliwienia wykupywania gruntów przez obcokrajowców, przeciw czemu protestują polscy rolnicy-bardziej świadomi zagrożeń z tego wynikających i miłujący ojczyznę niż ludzie decydujący o akceptacji tego działania w naszym kraju. Należy wspomnieć również o zwrocie terenów potomkom przedwojennych właścicieli na terenach północnej i zachodniej Polski, które są roszczeniami w ogromnej większości absurdalnymi. Oczywiście absolutnie nie można potępiać takiej polityki Niemiec i UE wobec Polski i krajów przyłączonych do unii w 2004 roku i później. Jest to przykład czystej wody egoizmu państwowego prowadzonego-w tym przypadku-w interesie obywateli. Polskie „elity polityczne” powinny raczej uczyć się takiego zachowania niż mu się poddawać; oczywiście nie w wymiarze całościowym-mamy wszak własną kulturę i własne cele. Tylko, że w przypadku aktualnego rządu mamy do czynienia z totalną ignorancją dupolizostwem. Dobry gospodarz dba o swoją trzodę, ona przecież go utrzymuje. Co jakiś czas zabije jedną z krów, ale opiekuje się, chroni i inwestuje w rozwój, bo więcej najedzonych i zadowolonych krów to pełniejszy żołądek. Rządzący Polską zachowują się niczym wygłodniała dzicz starająca się pożreć wszystko jak najszybciej nie zważając na problemy gastryczne, które ten brak umiaru z pewnością wywoła. Ta zwyczajna eksploatacja przywodzi na myśl taktykę spalonej ziemi lub działania carskich władz na terenach zaboru. Wiadomo, że władza deprawuje; trzymający się stołków kradną, ale że aż tyle i bez obawy o to, że w końcu nie już będzie niczego, co można by ukraść? To tylko pazerni idioci czy osoby posiadające wiedzę na temat przyszłości III RP i mający świadomość ograniczenia czasowego?

    Cóż-takie reguły demokracji.

#NIE OBCEJ INTERWENCJI

18 stycznia do Sejmu wpłynął „Rządowy projekt ustawy o udziale zagranicznych funkcjonariuszy lub pracowników we wspólnych operacjach lub wspólnych działaniach ratowniczych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej”. Jest to bardzo niebezpieczny i szkodliwy zapis, w którym znajduje się furtka do legalnej prawnie obecności funkcjonariuszy służb mundurowych państw UE oraz państw spoza UE. Sam projekt jest to oczywiście „projekt mający na celu wykonanie prawa Unii Europejskiej”. 

Art. 2. Użyte w ustawie określenia oznaczają:

1) wspólne operacje – wspólne działania prowadzone na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej z udziałem zagranicznych funkcjonariuszy lub pracowników:

a) w formie wspólnych patroli lub innego rodzaju wspólnych działań w celu ochrony

porządku i bezpieczeństwa publicznego oraz zapobiegania przestępczości –

prowadzone przez funkcjonariuszy lub pracowników Policji, Straży Granicznej,

Biura Ochrony Rządu lub Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

b) w związku ze zgromadzeniami, imprezami masowymi lub podobnymi

wydarzeniami, klęskami żywiołowymi oraz poważnymi wypadkami w celu

ochrony porządku i bezpieczeństwa publicznego oraz zapobiegania przestępczości

– prowadzone przez funkcjonariuszy lub pracowników Policji, Straży Granicznej,

Biura Ochrony Rządu lub Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

c) w ramach udzielania pomocy przez specjalną jednostkę interwencyjną, o której

mowa w decyzji Rady 2008/617/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie

usprawnienia współpracy pomiędzy specjalnymi jednostkami interwencyjnymi państw członkowskich Unii Europejskiej w sytuacjach kryzysowych (Dz. Urz. UE

L 210 z 06.08.2008, str. 73) – prowadzone przez funkcjonariuszy lub pracowników

Policji.

Art. 8. 1. Zagraniczni funkcjonariusze biorący udział we wspólnych operacjach mają

prawo do:

1) noszenia munduru służbowego;

2) okazywania legitymacji służbowej;

3) wwozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i posiadania broni palnej, amunicji oraz

materiałów pirotechnicznych i środków przymusu bezpośredniego;

4) użycia broni palnej w sposób i w trybie określonych w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r.

o Policji:

a) w celu odparcia bezpośredniego i bezprawnego zamachu na życie, zdrowie lub

wolność zagranicznego funkcjonariusza lub pracownika albo innej osoby,

b) w przypadkach określonych w art. 17 ust. 1 pkt 2–9 ustawy z dnia 6 kwietnia

1990 r. o Policji i w celu przeciwdziałania czynnościom zmierzającym do

bezpośredniego i bezprawnego zamachu na życie, zdrowie lub wolność

zagranicznego funkcjonariusza lub pracownika albo innej osoby – na rozkaz

dowódcy;

5) zastosowania środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 16 ustawy

z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, w sposób i w trybie określonych w tej ustawie;

6) użycia materiałów pirotechnicznych w sposób określony dla funkcjonariuszy Policji

       Jak widać, celem wprowadzenia tej ustawy jest rozszerzenie możliwości aparatu państwowego wobec obywateli zakłócających porządek i ład społeczny np. pokojowymi demonstracjami. Przypomina to trochę sytuację sprzed 81’ i wprowadzenia stanu wojennego. Czyżby obecny rząd tak bardzo obawiał się obywateli, że szuka dostępnych środków do obrony przed nami? Jak wiadomo, III RP znajduje się na końcu rankingu państw członkowskich, jeśli chodzi o tempo wprowadzania unijnych dyrektyw. Ciekawe, że ta akurat wydaje się rządowi tak pilna.

Poza tym nie do pomyślenia jest, by po polskich ulicach chodziły patrole obcych służb mundurowych i miały prawo kontrolować polskich obywateli. Taka sytuacja miała miejsce podczas 123 lat zaborów, okupacji niemieckiej i lat PRL-u. Z jakiej racji ma być tak w obecnej Polsce?

Tak samo, jak sprzeciwiamy się udziałowi polskich żołnierzy w okupacyjnych operacjach NATO, tak samo nie widzimy zasadności obecności obcych wojsk i służb policyjnych w naszym kraju. Mamy dość problemów z tutejszą policją, nie trzeba nam kolejnych.

Być może udział zagranicznych funkcjonariuszy służb porządkowych w działaniach mających na celu zapewnienie kontroli nad wydarzeniami masowymi w Polsce miałby pokazać zagranicznym mediom i unijnym decydentom, jacy to groźni bandyci tutaj brużdżą rządowi i jaki to krnąbrny z Polaków naród, oczywiście w wyniku kolejnych policyjnych prowokacji i jednostronnej medialnej nagonki.

Spójrzmy na interwencję Francji w Mali. Efektem tego działania było wyprowadzenie na ulice francuskich miast patroli wojskowych i zwiększenie liczby policjantów w terenie. Uzasadniono to obawą przed zamachami ze strony islamskich fundamentalistów. Interwencja  się zakończy, a patrole zostaną wraz z większymi uprawnieniami kontroli obywateli.

To samo dzieje się w każdym państwie UE. Za pośrednictwem różnorakich metod zabiera się każdemu krajowi i każdemu z osobna człowiekowi wolność, kawałeczek po kawałeczku. Stratę takiej małej cząstki łatwiej zaakceptować, zwłaszcza że nie mówi się o tym w mediach i sankcjonuje się to względami bezpieczeństwa. Jednak to „zagrożenie” to sztucznie i kłamliwie generowane patologie, podsycanie strachu wśród obywateli. System tworzy wyimaginowane niebezpieczeństwo i kreuje się na jedynego przed nim obrońcę, uzasadniając dzięki temu swoje istnienie i pęd do coraz większej kontroli.

Nie może być na to zgody ze strony świadomego człowieka.

Dlatego należy działać i tworzyć i brać udział w oddolnych inicjatywach pokazujących, że jako obywatele jesteśmy najważniejszym głosem w sprawach dotyczących naszego kraju.

Po więcej informacji dla #Nie_Obcej_Interwencji
KLIK!

                                                                                                        Wolność Pokój Świadomość

Dzień Żołnierzy Wyklętych

1 marca to dzień pamięci o żołnierzach wyklętych. O ludziach, których wytrwałość w walce o wolną Polskę wykroczyła poza oficjalną datę zakończenia drugiej wojny światowej. Ich niezgoda na ustrój pozbawiający kraj suwerenności i świadomość jedynie zmiany okupanta unaocznia nam-współcześnie żyjącym, podobne mechanizmy systemu, z którym mamy dzisiaj do czynienia. Dziennikarze usuwani z mediów, poddani ostracyzmowi środowiskowemu i procesujący się o swoje słowa; działacze blokowani przez administrację aktywni dzięki własnym środkom, pasji i wewnętrznemu przekonaniu, że czynią dobrze; przypadkowe ofiary aparatu, z których robi się bandytów, a je najłatwiej wykorzystać w celu dyskredytacji przeciwnych systemowi.  W zamian zwarty blok rządowo-medialno-korporacyjny o jedynie słusznej ideologii pragnący monochromatycznych myśli w głowach obywateli. Pamiętając o niegdysiejszych patriotach zadajemy cios systemowi.

Mamy o wiele łatwiej. Nie narażamy życia swojego i swoich rodzin, możemy mówić otwarcie o swoich przekonaniach, choć nie wszystkie kanały przepływu informacji są przed nami otwarte i możemy wyjść, by przemaszerować ulicami oddając hołd poległym i walczącym w straceńczej, beznadziejnej walce o honor, godność i wolność, pokazując przy tym biernej części społeczeństwa, jak wiele nas jest i że będzie nas coraz więcej. Tych pamiętających i tych działających, wszystkich którzy kontynuują dziś myśl żołnierzy wyklętych w staraniach o polską niepodległość.

Nazywamy tych żołnierzy wyklętymi, ponieważ PRL skrzętnie wypaczał naturę ich walki  nazywając dywersantami i faszystowskimi bandytami, a III RP niewiele zrobiła, by ich przypomnieć i pokazać o nich prawdę, dlatego to do nas przede wszystkim należy ich odczernienie i znalezienie dla nich miejsca w naszych sercach.

1 marca w wielu polskich miastach odbędą się manifestacje upamiętniające bohaterów niepokornych wobec komunistycznej machiny kłamstw, represji i ludobójstw. Każde z nas powinno znaleźć czas, by pokazać, że o nich nie zapomnimy.

PDW

Kibice z Przasnysza przeprowadzili akcje PDW dla osadzonego po zdarzeniach 11.11.12 r. i dla kolegi zatrzymanego podczas PDW dla Sebastiana. Powód zatrzymania nie jest w tym przypadku istotny. Zwraca za to uwagę chęć kontroli obywateli ze strony policji i uniemożliwienie im podjęcia zgodnych z prawem działań. Solidarność i jedność jest jak widać solą w oku systemu, bo potrzeba mu obywateli podzielonych wyimaginowanymi różnicami i ważne dla systemu jest nazywanie niewygodnych dla niego osób bandytami i umieszczanie ich w kręgu sztucznie wytwarzanej medialnie patologii.
Przy okazji dziękujemy wszystkim, którzy odpowiedzieli na apel o wysyłanie listów do Rafała i Michała. Pokazujemy tym, że nie zapominamy i nie zapomnimy, a tego zdegenerowany system z pewnością obawia się bardzo-pamięci.

 https://www.facebook.com/media/set/?set=a.484535748255939.105695.198799200162930&type=

Gadający Grzyb

  Jako, że z zaangażowanym społecznie i niezależnym dziennikarstwem w przeważającej większości można obecnie zetknąć się jedynie w internecie zachęcamy do lektury felietonu Gadającego Grzyba, który swym działaniem zwraca uwagę na defekty systemu i zabieraną kawałeczkami wolność.
dziękujemy za konsekwencję i cieszymy się, że są ludzie, dla których podstawowe wartości nie są tylko słowami.

  http://niepoprawni.pl/blog/287/sprawa-rafala-jurkowskiego

"nie jest miarą zdrowia być dobrze przystosowanym do głęboko chorego społeczeństwa"
                                                                                             Jiddu Krishnamurti